WYKONYWANIE ROZMAZÓW

Materiał, otrzymany drogą wsysania, pocierania lub sposobami pomoc­niczymi, zostaje umieszczony na powierzchni szkiełka i roztarty jednym pociągnięciem, podobnie jak rozmaz krwi. Ruchy obrotowe lub powrót do miejsca wyjściowego rozmazu może uszkodzić komórki, dzięki czemu po­wstają postacie nietypowe lub artefakty, wprowadzające w błąd badają­cego.

Materiał zbyt gęsty należy rozcieńczyć kroplą płynu fizjologicznego, ponieważ daje się łatwiej rozprowadzać. Należy jednak unikać rozmazu zbyt cienkiego, trudnego do oceny z powodu skąpego materiału morfo- tycznego.

Najlepsze rozmazy otrzymuje się pobierając materiał do badania szpatułką drewnianą, ponieważ wówczas elementy morfotyczne zachowują właściwy wygląd. Natomiast materiał otrzymany za pomocą pipety lub tamponu z waty bądź gąbki plastykowej wykazuje pewne zniekształcenia komórek, o czym należy pamiętać.

Jest wskazane, aby z pobranego materiału wykonać rozmaz naturalny, pomiędzy szkiełkami podstawowym i nakrywkowym, oraz preparat bar­wiony przyżyciowo 1% błękitem krezylu. Te preparaty pozwalają wykryć zakażenia rzęsistkiem lub grzybami.

Świeżo pobrany materiał może być wykorzystany w mikroskopie fazo- wo-kontrastowym do wykrycia sprawy nowotworowej oraz dla oceny cytohormonalnej. Badanie, łatwe do wykonania, pozwala na szybką ocenę orientacyjną, umożliwia stwierdzenie pasożytów i drobnoustrojów oraz leukocytów i czerwonych krwinek. Ujemną stroną tego postępowania jest konieczność szybkiego przeglądania materiału, co w przypadku badań ma­sowych wymaga wzorowego wyposażenia i organizacji, ponieważ przecho­wywanie tych rozmazów jest niemożliwe.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.