ZABURZENIA SZYJKI MACICY

Rozwarcie szyjki macicy poprzez wygładzenie, skrócenie i rozwieranie w przebiegu porodu jest zjawiskiem fizjologicznym; na ten proces mają wpływ skurcze mięśni macicy: w związku z ciągle narastającym ciśnie­niem hydrostatycznym wewnątrz macicy należy wziąć pod uwagę mniej­szy opór szyjki, zawierającej niewielką ilość tkanki mięśniowej i bardziej obfitą tkankę łączną sprężystą. W obrębie szyjki istnieje mniejsza opor­ność na wzrost ciśnienia w obszarze dna macicy. Opór ten maleje, kiedy zawartość macicy jest spychana w kierunku szyjki, co powoduje ? mię­dzy innymi ? jej rozwieranie. Różnica między ciśnieniem zewnętrznym a wewnętrznym, poprzez mechanizm ?wyciskania” zawartości (H. Martius, 1964), działa również za pomocą objawu ssania (odpowiedzialnego za po­wstawanie przedgłowia surowiczo-krwistego).

Rozwarcie szyjki macicy, rozpoczynające się podczas porodu także na poziomie ujścia macicznego, powstaje dzięki kurczeniu się górnego od­cinka mięśniówki macicy oraz rozciąganiu odcinka dolnego, cienkiego, o słabszej mięśniówce.

W czasie skurczów jest wyższe napięcie mięśni dna, podczas gdy po wy­daleniu płodu przeważa napięcie mięśni szyjkowo-cieśniowych, szczegól­nie podczas retrakcji włókien mięśniowych, prowadzącej do odtworzenia systemu zamknięcia macicy (Martius, 1964). Umocowanie macicy w mied­nicy małej, za pomocą więzadeł krzyżowo-macicznych, okrągłych oraz przymacicz, pomaga efektowi wydalającemu skurczu mięśni dna, zarówno przez zakotwiczenie w miednicy ?jak liny namiotu” (J. P. Greenhill), jak i poprzez przeniknięcie włókien mięśni gładkich tych struktur, umocowu­jących do wewnątrz cytoarchitektoniki szyjkowo-cieśniowej; umocowane na macicy, po otoczeniu okolicy szyjkowo-cieśniowej w kształcie spirali (W. Wolf, W. Langreder), powodują, że po rozwarciu kanału szyjki trzon macicy i jego zawartość są pociągane w dół.

Do roli korka śluzowego przed rozwarciem, a błon płodowych w prze­biegu rozwarcia, w zamykaniu jamy macicy przed środowiskiem zewnętrz­nym dołącza się czynny proces rozwierania za pomocą skurczu mięśni oraz bierny proces kierowania ruchomego płodu w kierunku miejsca o naj­mniejszym oporze, dzięki wzrostowi ciśnienia wewnątrzmacicznego.

Jeżeli po pęknięciu błon płodowych część przodująca nie zamyka ściśle swoim obwodem kanału położniczego dolnego (jak np. w miednicach nie­prawidłowych, asymetrycznych), różnica ciśnienia hydrostatycznego nie działa skutecznie, a poród postępuje wyłącznie na zasadzie skurczu dna macicy nad ruchomym płodem (Martius).

Nie należy zapominać o wartości depolimeryzacji w podstawowej sub­stancji międzykomórkowej ściany szyjki, w mechanizmie skracania, wy­gładzania i rozwierania szyjki w czasie porodu. Depolimeryzacja pod wpływem skurczów mięśni pociągających pionowo ściany macicy wspo­maga efekt rozwierania, powodowany przez worek owodniowy i część przodującą oraz przez opróżnienie zatok jamistych szyjki i przymacicz, co prowadzi z kolei do usunięcia czopu śluzowego z rozszerzeniem szyjki i utworzeniem ujścia macicznego. Trzeba również wziąć pod uwagę fakt, że pomaga w tym wzrost ciśnienia brzusznego, w którym bierze udział w czasie wydalania płodu rodząca, która ustala pozycję swego ciała za pomocą nóg i rąk. Unieruchomienie przepony, poprzez zamknięcie głośni, utrzymuje stałe ciśnienie wewnątrz klatki piersiowej; dzięki temu wzra­sta ciśnienie wewnątrzbrzuszne, co z kolei powoduje zwiększenie i nacisk niezależnych od woli skurczów macicy.

Po porodzie, już w okresie IV, rozpoczyna się odbudowa dolnego od­cinka oraz szyjki, poprzez przewagę skurczów i reakcję ich włókien mię­śniowych nad mięśniami macicy. Gruczoły wewnątrzszyjkowe, które ponownie odbudowują się, poprzez swoją wydzielinę przyczyniają się do izolacji jamy macicy, wobec pochwy, za pomocą korka śluzowego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.