DYSPLAZJE ATYPOWE

Dysplazje atypowe (ciężkie) dotyczą również obu części szyjki. W obrę­bie wnętrza szyjki stwierdza się rozrost komórek walcowatych, powierz­chownych lub gruczołowych, układających się w liczne warstwy i ulega­jących stopniowemu spłaszczeniu w kierunku powierzchni, co daje wy­gląd nabłonka płaskiego; istnieją stale objawy parakeratozy. Jądra komó­rek są miejscami nierówne co do kształtu i zabarwienia, a figury podziału są bardziej liczne, jednak bez atypowych mitoz.

W obrębie nabłonka pokrywającego szyjkę warstwowość nabłonka jest zachowana w części powierzchownej, natomiast warstwa podstawowa jest rozrośnięta i zajmuje znaczną część całego nabłonka. Stwierdza się objawy hiperkeratozy. Figury podziału są liczniejsze, brak jednak atypii. Istnieją niekiedy różnice co do wielkości lub barwliwości jąder.

Obok badania histologicznego, które jest rozstrzygające w różnicowaniu pomiędzy dysplazjami prostymi lub ciężkimi a rakiem śródnabłonkowym, można otrzymać cenne, dodatkowe dane rozpoznawcze w czasie badania cytologicznego. A więc komórki warstwy pośredniej mają wielkość, kształt i barwliwość komórek prawidłowych, różnią się jednak od nich jądrem, w którym chromatyna jest ułożona bardziej nieregularnie, w grudki lub pasemka. Jądra są nadbarwliwe, o brzegach nieprawidłowych (zamiast prawidłowego obrysu owalnego lub okrągłego, widać stałe wklęśnięcie). W odróżnieniu od komórek złośliwych, komórki dyskariotyczne mają w dysplazjach obfitą zarodź, której średnica, od jądra do obwodu, prze­kracza średnicę jądra.

Komórki dysplastyczne warstwy podstawowej wykazują także niepra­widłowości jądrowe, w postaci grubszej chromatyny, ułożonej w grudki lub nieregularne pasma. Ilość chromatyny wydaje się być zwiększona. Rozmiary jądra są także powiększone. Komórka dysplastyczna, w odróż­nieniu od złośliwej, zawiera jądro ułożone centralnie, otoczone ze wszyst­kich stron cytoplazmą. Komórka ma kształt kulisty lub owalny i nie wy­kazuje uwypukleń. Ilość cytoplazmy odpowiada rozmiarom jąder (odle­głość od obwodu jądra do obwodu komórki jest większa niż średnica ją­dra). W przypadkach ciężkiej dysplazji nabłonek płaskokomórkowy zwykle nie wykazuje objawów patologicznej keratynizacji (dyskeratozy). Niektóre grupy komórek warstwy pośredniej ulegają spłaszczeniu, ich cytoplazma staje się szklista, jednorodna, jądra piknotyczne. Niekiedy komórki ukła­dają się jedne na drugie, powodując powstanie prawidłowej perły wewnątrznabłonkowej; chociaż w tych stanach brak atypii, charakterystycz­nej dla zezłośliwienia, a błony podstawne są nienaruszone, należy je bacznie obserwować. Jeśli występuje rogowacenie jakiegoś odcinka nabłonka zewnątrzszyjkowego, mówi się o leukokeratozie lub o leukoplakii. Nie­którzy autorzy uważają leukoplakię, której obraz jest identyczny z podob­nymi zmianami w obrębie innych błon śluzowych płaskokomórkowych, za stan przedrakowy (Petrow, 1951; Haranghy, 1953), choć inni autorzy poddają w wątpliwość to twierdzenie.

Powyższe elementy cytologiczne pozwoliły grupie autorów zapropono­wać dla opisanych przez nich zmian określenie dysplazja (na I Między­narodowym Kongresie Cytologicznym, 1960).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.