ELEKTROKONIZACJA W LECZENIU ZMIAN NA SZYJCE

Elektrokonizacja stanowi zabieg zarówno bioptyczny, jak i leczniczy. Wskazania do elektrokonizacji stanowią wszystkie zmiany na szyjce: ektopia zwykła, ektopia atypowa, strefa przemian, odczyny naczyniowe typowe i nietypowe, podłoże zwykłe, podłoże leukoplakii, poletkowanie, podłoże brodawkowe, aż do raka śródnabłonkowego.

Za pomocą pętli do konizacji elektrycznej wycina się część tkanek szyj­ki. Przed wykonaniem elektrokonizacji muszą być spełnione określone warunki: pochwa czystości 1°, brak zapalenia macicy i przydatków, OB i obraz leukocytów ? prawidłowe.

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym trilenem (0,5% trójchloro­etylenu, 99,5% powietrza) bądź w znieczuleniu miejscowym nowokainą wstrzykniętą do przymacicz.

Po uwidocznieniu szyjki za pomocą łyżek Simsa lub wziernika pochwo­wego, odkaża się okolicę szyjkowo-pochwową, po czym ściąga się szyjkę kleszczykami Museux dla lepszego jej uwidocznienia i ustalenia. Przez ujście zewnętrzne wprowadza się szczyt pętli i przepuszcza prąd. Poru­szając drut ruchem obrotowym i popychającym wycina się z szyjki stożek, którego powierzchnia jest tylko skoagulowana. W ten sposób bada się z łatwością pod mikroskopem całą okolicę kanału szyjki i tkankę leżącą wokół ujścia (Pandele, 1957). Elektrokonizację zaczynamy na godzinie 12 (górna warga szyjki), w celu stworzenia anatomopatologowi punktu orien­tacyjnego (Geissler).

Kierunek wycięcia i kształt usuniętego stożka zależą od kształtu szyjki i wielkości zmiany na niej, co należy ocenić za pomocą próby Lahma-Schillera (Kern, 1962).

Należy brać pod uwagę wiek kobiety, ponieważ granica pomiędzy na­błonkiem gruczołowym jednowarstwowym jednoszyjkowym i wielo­warstwowym płaskim zewnątrzszyjkowym, gdzie zwykle zjawia się nie­pokój komórkowy i zmiana złośliwa, zmienia się topograficznie w zależ­ności od wieku kobiety.

U kobiety, płciowo dojrzałej, granica nabłonków leży zwykle na ze­wnętrznej powierzchni szyjki. W okresie przekwitania i później oraz u ko­biet po wykonanej elektrokoagulacji ta granica leży w obrębie kanału szyjki (Bouda).

Stan ten narzuca kształt stożka wycinanego za pomocą elektrokonizacji. Nacięcia okrężnego dokonuje się poza granicą styku 2 nabłonków, w tkance zdrowej, poza obszarem jodo-negatywnym. Im mniejsza jest średnica nacięcia, tym głębiej należy wyciąć stożek; im większa natomiast, im bardziej rozległa jest powierzchnia do okrojenia, tym bardziej płaski będzie kształt wyciętego stożka.

Zabieg wykonuje się po nastrzyknięciu szyjki, poza istniejącą zmianą, roztworem suprareniny (10 kropli na 100 ml wg Scotta) lub w znieczule­niu powierzchniowym trilenem. Po zastosowaniu suprareniny szyjka jest jakby obrzęknięta, koloru białego wskutek pozbawienia jej krwi; wycięcia stożka dokonuje się, praktycznie, bez utraty krwi. Powierzchnię przyranną poddać można elektrokoagulacji, w razie wystąpienia krwawienia lub pozostania resztek gruczołów, bądź zasypać proszkiem hemostatycznym i lekko wytamponować. Zapobiegawczo można w ciągu następnych 3 dni stosować antybiotyki. Po zastosowaniu tego sposobu elektrokonizacji na­stępowe krwawienia występują rzadziej niż po metodzie krwawej i nie wymagają pokrycia powierzchni rannej, np. szwami Sturmdorfa.

Kern (Kolonia) otrzymał za pomocą tego zabiegu wyniki diagnostyczne i leczenie dodatnie w 87% przypadków na 318 leczonych (1962).

Geissler wykonał w ciągu 10 lat (1953?1963) 1047 elektrokonizacji i w większości przypadków otrzymał wyniki dobre; w 3 przypadkach wystąpiło ponowne zaostrzenie zapaleń przydatków, w 1 ? zapalenie otrzewnej miednicy małej, wymagające wkroczenia operacyjnego. W 916 przypadkach autor obserwował całkowite wyleczenie, a szyjka przybrała kształt stożkowaty. U 148 chorych zaobserwował małe strefy przemian, nie przekraczające na przekroju 5 mm. U 10 chorych ektopia powróciła, z powodu niedostatecznie głęboko wykonanej konizacji, wskutek czego nabłonek wewnątrzszyjkowy odnowił się szybciej od zewnątrzszyjkowego. Konizacja powinna być wykonywana co najmniej na głębokości 1 cm wewnątrz kanału szyjki, lecz nie głębiej, z powodu możliwości występo­wania wtórnych krwawień.

W razie zamknięcia się ujścia zewnętrznego, należy je otworzyć i roz­szerzyć.

W ciągu 3 tygodni po zabiegu należy zakładać czopki dopochwowe od­każające, w celu utrzymania właściwego środowiska dla epitelizacji. Na 10?14 dzień strup odpada, co może spowodować krwawienie; w celu jego opanowania można wykonać koagulację. Po 4?6 tygodniach szyjka jest całkowicie pokryta nabłonkiem. W tym czasie stosunki płciowe są zaka­zane. Elektrokonizacja nie zmniejsza płodności kobiet, a przeciwnie ? poza niektórymi przypadkami zwężenia szyjki ?- ułatwia poród.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.