ZMIANY W PRZEBIEGU CIĄŻY

Zapłodnienie i zagnieżdżenie jaja wpływają na przemianę błony śluzo­wej płaskokomórkowej: zwykle występująca regresja przedmiesiączkowa nie zjawia się lub jest mniej wyrażona.

Następnie, równolegle z opóźnianiem się miesiączkowania, zjawia się wzrost warstw podstawowych. Warstwa pośrednia staje się również grubsza, z powodu zwiększenia liczby składników komórkowych oraz ze wzglę­du na powiększenie objętości komórkowych. Warstwa powierzchowna natomiast cieńczeje, aby później zniknąć prawie w całości. Zjawisko to powstaje pod wpływem progesteronu wskutek obfitego złuszczania oraz wstrzymania całkowitego różnicowania się nabłonka płaskokomórkowego.

Równolegle do tych zmian, spowodowanych wzrostem, w komórkach warstwy pośredniej ulega zwiększeniu zawartość glikogenu, który otacza całkowicie jądro i odpycha cytoplazmę ku obwodowi. To umiejscowienie glikogenu nadaje komórce wygląd pęcherzykowaty, jakby obrzękły, w po­staci łódki (komórki typu łódkowatego), co stanowi jedną z osobliwości histologicznych nabłonka pochwowego podczas ciąży.

Nabłonek osiąga szczyt rozwoju w okresie przejścia z pierwszego w dru­gi trymestr ciąży, kiedy składa się z 35?50 rzędów komórek, o średniej grubości 500 mikronów. Bardzo wykształcona warstwa pośrednia stanowi największą część rozwiniętego nabłonka. Warstwa podstawowa nie zmie­nia wyglądu; warstwa powierzchowna jest ledwo widoczna lub może jej brakować. Taki nie zmieniony stan zwykle trwa aż do końca ciąży, a na­wet po porodzie; niekiedy może jednak wystąpić niewielkie zmniejszenie jego grubości, w końcu ciąży, równocześnie ze zjawieniem się ścieńczenia warstwy powierzchownej, w ostatnich 5?10 dniach ciąży.

W przebiegu ciąży o prawidłowym profilu hormonalnym mogą w tym okresie istnieć niewielkie wahania osobnicze, które są nieznaczne, lecz bardziej wyrażone niż zmiany osobnicze spotykane w innym okresie.

W ciążach nieprawidłowych, gdy na przykład istnieje poronienie zagra­żające, nabłonek płaskokomórkowy wykazuje niekiedy znaczne zmniejsze­nie swej grubości, bardziej zaznaczonej w warstwie powierzchownej. Po porodzie w nabłonku płaskokoinórkowym zachodzi znaczna regresja, nie­zależna od urazu porodowego. Około 5 dni po porodzie regresja jest tak wyrażona, że nabłonek płaski ulega zmniejszeniu do warstwy przypodstawnej, przykrytej kilkoma rzędami komórek warstwy pośredniej. Jeżeli kobieta nie karmi, ten zanik trwa jakiś czas, po czym nabłonek odzyskuje swoją prawidłową budowę, zależną od cyklu miesiączkowego.

U kobiety karmiącej po fazie atrofii nabłonka następuje specjalna postać rozrostu warstw pośredniej i przypodstawnej. W takim przypadku nabło­nek przybiera prawidłowy wygląd po ponownym pojawieniu się miesiącz­kowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.