ZMIANY UJŚĆ I KANAŁU SZYJKI

Wpływ cyklu miesiączkowego na szyjkę macicy i na śluz szyjkowy wy­nika z ostatnich prac Rauschera (Wiedeń, 1964).

Zachowanie się ujścia zewnętrznego szyjki pod wpływem hormonów jajnika zostało opisane przez Palmera i Marcille’a 20 lat wcześniej. W okresie pomiesiączkowym ujście jest małe, lecz podczas owulacji świa-1 tło ujścia podwaja się, a w 2?3 dni po owulacji znów się zamyka. Te zmiany szyjki obserwuje się przede wszystkim u samic, z ujściem ze­wnętrznym okrągłym, rzadziej jednak u wieloródek. W przypadku szyjek zniekształconych po porodzie rozwarcie ujścia łatwiej rozpoznać za po­mocą dotyku niż wzroku, ponieważ wchodzi się końcem palca w głąb ka­nału szyjki.

Na 24?48 godzin przed miesiączką szyjka może być jeszcze otwarta, lecz w stopniu mniejszym niż przed owulacją Niekiedy szyjka pozostaje ziejąca podczas całego okresu przedmiesiączkowego.

W cyklach 28-dniowych stwierdza się w niektórych przypadkach rów­nież w 20.?23. dniu ponowne otwarcie ujścia zewnętrznego szyjki, trwa­jące 2?3 dni.

Równolegle z otwarciem szyjki macicy, w okresie jajeczkowania, zja­wiają się zmiany w wydzielinie szyjkowej, która staje się bardziej jasna, płynna i obfita. Zmiany mniej zaznaczone stwierdza się także podczas rozwarcia przedmiesiączkowego szyjki lub w środku fazy lutealnej, jeśli ona występuje.

Pod wpływem hormonów zachodzą zmiany w rozwarciu, zarówno w obrębie ujścia zewnętrznego, jak i wewnętrznego szyjki, co zostało udo­wodnione radiograficznie przez Asplunda.

Rozwarcie ujścia zewnętrznego powstaje wskutek obniżenia napięcia zwieracza mięśniowego tej okolicy pod wpływem estrogenów. Po owu­lacji ujście wewnętrzne otwiera się i zamyka w mniejszym stopniu, na kilka dni przed miesiączką.

Fuchs i Wetman opisali w obrębie ujścia zewnętrznego szyjki skurcze rytmiczne, których częstość i amplituda zmieniają się, osiągając szczyt w momencie owulacji.

Burgos i Wislocki (1958) badali za pomocą mikroskopu elektronowego ultrastrukturę komórek migawkowych szyjki macicy u świnek.

Moricard (w latach 1959?-1960) podjął ponownie badania nad nabłon­kiem szyjki macicy ludzkiej; za pomocą mikroskopu elektronowego wyko­nał badania, dotyczące cytologii ultrastrukturalnej komórek szyjkowych;

stwierdził istnienie tworów nitkowatych oraz mitochondriów o znacznej objętości; opisał również cytologię ultrastrukturalną po zadziałaniu hor­monów jajnikowych na ustrój kobiety pozbawionej jajników. Moricard, Cartier i Guillom pobierali skrawki tkanek (do badania porównawczego w mikroskopie elektronowym i świetlnym) w małych biopsjach, z zacho­waniem nienaruszonej topografii ultrastruktur komórek walcowatych z gruczołów szyjkowych. Fragmenty około 1 mm utrwalali in vitro w 37°C, lub w płynie Tyrode’a w 4°C, w obecności 25% 35S04Na2, w cią­gu 1?24 godzin, w środowisku tlenowym. Następnie wykonywali auto historadiografię wg metody Belangera i barwienie jądrowe wg Ker- nechtrota.

Do skrawków badanych w mikroskopie elektronowym stosowano po­czątkowo technikę Borysko (utrwalanie w osmie i zatapianie w metakrylacie), która jednak powodowała utrwalenie komórek w sposób niedosta­teczny. Obecnie stosuje się metodę Sebatiniego i wsp., która daje dobre utrwalenie cytoplastyczne, ultrastrukturalne. Skrawki te są jednak trud­ne do krojenia, a impregnacja metalami powoduje precypitację, trudną do usunięcia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.