OBRAZY KOLPOSKOPOWE

Ektopia jest obrazem kolposkopowym nabłonka wewnątrzszyjkowego (jednowarstwowego gruczołowego), który wypełzł poza ujście zewnętrzne szyjki, w miejsce nabłonka kolczystokomórkowego, zniszczonego wskutek urazu, zapalenia, zmian bliznowatych, zmian pH itd.

Podczas oglądania gołym okiem ektopia ma powierzchnię różową, gład­ką lub pagórkowatą, błyszczącą, niekiedy krwawiącą. Z tego powodu na­dano jej nazwę nadżerki rzekomej (pseudoerosio-Mayer) lub ?pierwszego stopnia gojenia się nadżerki” (Frankę). Gojenie się nadżerki błony śluzo­wej pozbawionej nabłonka rozpoczyna się, w pierwszym okresie, pokry­ciem nabłonkiem walcowatym, wykazującym większą zdolność ekspansji.

Walcowaty nabłonek ektopiczny jest kruchy, krwawi podczas stosunku płciowego, podczas urazu kanką irygatora lub energicznego wycierania gazikiem, szczególnie gdy jest zakażony. W tych okolicznościach może podczas pierwszego oglądania sugerować podejrzenie raka. Badanie kolposkopowe wyjaśnia rozpoznanie.

Ektopia (zwykła) ma w kolposkopie postać kiści, złożonej z małych zia­renek koloru różowego, błyszczących, podobnych do pestek winogron lub ziarnek ryżu. W próbie Hinselmanna (3% kwas octowy), po koagulacji i usunięciu śluzu oraz po powstaniu przejściowego obrzęku komórkowego, obraz kolposkopowy ektopii staje się bardziej oczywisty. Twory podobne do ziarnek winogronowych stają się lepiej odgraniczone, w stosunku do otaczającego nabłonka wielowarstwowego.

Ektopia atypowa daje obraz wyrośli w postaci stalaktytów i stalagmi­tów lub płaskorzeźby harfy, z nierównościami powierzchni, podobnymi do wzgórz i dolin. Doliny są pokryte charakterystycznymi ziarenkami koloru perłowego. Pagórki są trudne do odróżnienia w kolposkopie, jeżeli błona śluzowa jest odsłonięta lub ma pokrywę nabłonkową. W celu uściślenia rozpoznania można wykonać próbę z azotanem srebra ? błona śluzowa pozbawiona nabłonka zostanie impregnowana azotanem srebra i przybie­rze kolor biały: niekiedy krwawi z łatwością, z powodu intensywnego, nadmiernego unaczynienia, spowodowanego nałożonym procesem zapal­nym. Nabłonek walcowaty gruczołowy, przemieszczony do pochwy, ulega z łatwością zakażeniu, wobec czego wzrasta ilość wydzieliny; powoduje to powstanie wilgotnego środowiska, w którym ulega maceracji nabłonek wielowarstwowy płaski, a równocześnie rozwija się patogenna flora bak­teryjna.

Mestwerdt dzieli ektopie na trzy grupy: ektopia wrodzona, ektopia za­palna, ektopia poporodowa (ectropion).

Ektopię wrodzoną spotyka się u młodych nieródek, które w przeszłości nie miały poronień, porodów lub stanów zapalnych. U dziewcząt istnieje na ogół ektopia fizjologiczna nabłonka wewnątrzszyjkowego, w obrębie ujścia zewnętrznego.

Ektopia zapalna powstaje, gdy wskutek zniszczenia przez proces za­palny (rzadziej urazowy) nabłonka płaskokomórkowego pokrywającego szyjkę jego miejsce zajmuje nabłonek gruczołowy szyjki. Leczenie nało­żonego procesu zapalnego łagodzi ?ciężar gatunkowy” obrazu kolposkopowego i doprowadza do ?prawidłowego” obrazu ektopii.

Ektopia poporodowa stanowi w zasadzie wywinięcie (ectropion) wewnątrzszyjkowej błony śluzowej wskutek pęknięcia położniczego szyjki; z powodu wywinięcia warg szyjki błona śluzowa dociera na jej powierzch­nię zewnętrzną. Zależnie od umiejscowienia i rozprzestrzenienia ektopii, w większości przypadków napotykamy ją wokół ujścia, rzadziej natomiast prawie całkowite pokrycie szyjki przez ektopię; częściej powstają strefy koliste, pod postacią wysp wciśniętych w nabłonek płaskokomórkowy, co daje obraz kolposkopowy strefy przesunięć lub strefy przemian. Badanie histologiczne ektopii wykazuje, że chodzi o nabłonek jednowarstwowy walcowaty, który pokrywa brodawkowate podścielisko. Z cylindrycznego nabłonka wrastają w głąb podłoża gruczoły, natomiast z podłoża wysu­wają się przedłużenia w kierunku powierzchni, nadając nabłonkowi wy­gląd ?palców rękawiczki”. Określenie ectopia jest określeniem wyłącznie kolposkopowym, ponieważ klinicznie używa się pojęcia ?nadżerka szyjki zwykła”, gdy nabłonek i podścielisko nie tworzą przedłużeń, ?gruczoło­wa” ? gdy przeważają przedłużenia gruczołowe z ich torbielowatym roz­szerzeniem, oraz ?brodawkowata”, w której przeważa proliferacja podłoża w kierunku powierzchni, w stosunku do liczby gruczołów.

W języku kolposkopowym ektopię oznacza się literą ?E”, a topograficz­nie, na szyjce, kreskami pionowymi, otoczonymi linią ciągłą.

W praktyce kolposkopowej częstość wykrywania ektopii wynosi 10?15%.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.