PRÓBA LAHMA-SCHILLERA

Podczas próby Lahma-Schillera wprowadza się stosunkowo łatwo do pochwy, po uprzednim oczyszczeniu szyjki ze śluzu i ropy, 10?15 g roz­tworu Lugola, aby otrzymać całkowite pokrycie szyjki; po usunięciu, w 1?2 min. później, roztworu Lugola za pomocą tamponu z waty uwi­dacznia się strefy, które nie zabarwiły się w ogóle lub są koloru bardzo jasnego. Takie pola jod-negatywne mogą powstawać, poza przypadkami zmian na szyjce macicy, także na nabłonku, wyglądającym na prawidło­wy podczas badania okiem lub kolposkopem.

Plamy jasnobrązowe (jod-negatywne), o obrysach słabo widocznych, mogą odpowiadać ogniskom zapalnym, nabłonkowi w czasie regeneracji, gdy wypełnia się glikogenem, lub defektowi glikogenopeksji, co jest re­zultatem zaburzeń czynności estrogennej wskutek braku jajników lub zaprzestania ich działania (kobiety w czasie menopauzy lub kobiety wy­trzebione). Stężenie płynu Lugola jest różne wg różnych autorów: Schil­ler ? płyn Lugola klasyczny; Wespi, Palmer ? płyn 1%; zgodnie z więk­szością autorów i doświadczeniem własnym najlepszym roztworem jest płyn 2%:

Rp. Jodi puri 2,0 Kalii iodati 4,0 Aquae destilatae 100,0

Próba Lahma-Schillera jest wartościowa w działalności praktycznej, ponieważ uzupełnia i pogłębia, a równocześnie potwierdza lub usuwa po­dejrzenie kolposkopowe: pomaga zbadać także strefy dysplastyczne ?nie­me” z punktu widzenia kolposkopowego. Powyższe zony jod-negatywne, mające dobrze ograniczone obrysy, są spowodowane zaburzeniem tkanko­wym o charakterze dystroficznym i mogą być uważane za podejrzane w kierunku przekształcenia nowotworowego.

Za pomocą badań histochemicznych udowodniono, że przemiana glikogenu i czynność fosfatazy mają miejsce przede wszystkim w warstwach podstawnych i przypodstawnych, natomiast ustają prawie zupełnie w warstwach pośrednich i powierzchownych nabłonka wielowarstwowego płaskiego, pokrywającego szyjkę, w tych miejscach, gdzie glikogen można uwidocznić za pomocą metod morfologicznych.

Glikogen w postaci koloidalnej znajduje się we wszystkich warstwach nabłonka płaskiego.

W warstwach komórkowych powierzchownych, gdzie zaopatrzenie w tlen i substancje odżywcze jest utrudnione wskutek obecności wiązań międzykomórkowych, przemiana glikogenu ulega zaburzeniu, co powoduje, że ulega on strąceniu i daje się wybarwić za pomocą zwykłych metod (próbą Lahma-Schillera).

Próba ta może zatem być stosowana często niezależnie od kolposkopii; wykazuje ona, że tkanki rakowe są pozbawione glikogenu (Lahm) oraz że tkanki, pozbawione stwierdzalnego (widocznego) glikogenu (nowotwory), potraktowane płynem Lugola nie barwią się na kolor ciemnobrunatny, podobnie jak tkanki prawidłowe (Schiller).

Zaburzenie barwliwości może być spowodowane uszkodzeniem nabłon­ka łyżkami lub wziernikiem bądź zbyt silnym badaniem powodującym, że brzegi uszkodzonej tkanki stają się nierówne i postrzępione.

Porównanie danych próby Lahma-Schillera z wynikami biopsji pozwoliło stwierdzić, że prawie 90% pól, które nie barwią się płynem Lugola, jest siedliskiem łagodnej zmiany: stwierdzono jednak, że 5?7% raków w stadium przedinwazyjnym może po zabarwieniu dać także prawidłowy kolor. Ujemna próba Lahma-Schillera ma rówież tę wadę, że obejmuje szeroką gamę różnych obrazów kolpomikroskopowych i histochemicz- nych, rozpoczynając od zwykłej łagodnej ektopii wokół ujścia, aż do mi- kroinwazji Mestwerdta lub raka naciekającego.

Pomimo powyższych zastrzeżeń wartość testu Lahma-Schillera jest bez­sporna w badaniu zmian na szyjce, fakt który spowodował, że Meigs (1951) oświadczył: ?Jeżeli test Schillera będzie stosowany powszechnie w czasie badania ginekologicznego, liczba raków wykrytych na samym początku będzie znacznie wyższa niż dotychczas”.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.