POSTĘPOWANIE LECZNICZE

W celu uniknięcia wstrząsu, krwawienia oraz zakażenia należy przed­sięwziąć szereg środków przed- i pooperacyjnych. Zwalczanie wstrząsu ma związek z dobrym przygotowaniem przedoperacyjnym, właściwym uśpieniem chorej i jak najbardziej oszczędzającą techniką operacyjną. Szczególną uwagę należy w okresie przedoperacyjnym poświęcić chorym z zaburzonym, deficytowym bilansem biologicznym. Należy wyrównać niedokrwistość przez powtarzane transfuzje krwi i plazmy oraz stosowanie leków wzmacniających i witamin; trzeba przywrócić równowagę wodno-elektrolitową. Stany niewydolności sercowo-naczyniowej zwalcza się przez stosowanie leków nasercowych oraz analeptyków działających ogólnie i obwodowo. W przypadku cukrzycy należy dążyć do wyrównania stanu chorej przez zastosowanie odpowiedniego leczenia. U chorych z istniejącym dodatkowo zakażeniem stosuje się leczenie antybiotykami, aż do powrotu ciepłoty do stanu prawidłowego, itd. Powyższe środki w okresie przedoperacyjnym oraz prawidłowa technika operacyjna zapo­biegną lub w znacznym stopniu zmniejszą natężenie i częstość występowa­nia wstrząsu operacyjnego.

Wczesne uruchomienie chorej po operacji zapobiega wystąpieniu cho­roby zakrzepowo-zatorowej. Wczesne stwierdzenie bólów w łydce, stopie lub okolicy podkolanowej, zaburzeń tętna, stanów podgorączkowych oraz kontrola czasu krzepnięcia i potrombiny pozwalają na zastosowanie pro­filaktyczne środków przeciw zapaleniom żył (wstrzyknięcie roztworów nowokainy w okolicę lędźwiową, udową, stosowanie heparyny, dikumarolu, antybiotyków itd.).

Niedowład jelit, który może wystąpić w okresie pooperacyjnym, zwal­cza się w sposób ogólnie przyjęty; niekiedy stosuje się odsysanie żołądkowo-dwunastnicze. W przypadku nieustępowania objawów lub ich po­garszania się należy myśleć o niedrożności organicznej, wówczas wskazane jest wkroczenie chirurgiczne. Najczęstsze powikłania późne ? to przetoki pęcherzowe i moczowodowo-pochwowe. Na ich powstanie składa się za­równo naświetlenie, jak i nadmierne obnażenie z tkanek łączno tkankowo- -naczyniowych, co powoduje zmiany zwyrodnieniowe ścian pęcherza i moczowodu.

Jeśli chodzi o leczenie przetok pęcherzowo-pochwowych po napromie­nianiu, to operacje klasyczne nie dają dobrych wyników. Operacja pla­styczna za pomocą sieci, według Chiricuty, daje w tych przypadkach do­bre wyniki. Opiera się na zasadzie zastosowania sieci jako ?ciała żywego”, przygotowanej w ten sposób, aby zachowała dobre unaczynienie. Sieć zostaje umocowana za pomocą kilku szwów w lewej przestrzeni około- jelitowej, a koniec wolny sieci zostaje ściągnięty do okolicy przetoki pę­cherzowej i umocowany katgutem do ściany pęcherza, pod dolnym brze­giem oddzielonej przetoki. Sieć zakrywa jak żaluzja ujście przetoki po­między pęcherzem i pochwą. Jeżeli otwór w pochwie nie może być za­mknięty, sieć ściąga się niżej do pochwy, na długości 3?4 cm, i w ten sposób zamyka się światło przetoki od strony pochwy. Sieć, dzięki swoim właściwościom fibroplastycznym, powoduje zamknięcie brzegów przetoki, a zdolność wysysania i fagocytarna pozwala na utworzenie się blizny.

Przetoki moczowodowo-pochwowe zjawiające się w 10?14 dni po ope­racji powstają wskutek zagięcia moczowodu (uszkodzenie pokrywy łącznotkankowo-naczyniowej, nacięcie jej, zagięcie lub uchwycenie w szew).

Burghele stawia następujące wskazania do operacji w przetokach pę­cherzowo-pochwowych: w przypadkach gdy przywrócenie ciągłości moczowodów w odcinku miednicznym za pomocą anastomozy koniec w ko­niec jest praktycznie niemożliwe, z powodu wytworzonej tkanki blizno­watej, która uchwyciła moczowód, resekcja tego mankietu bliznowatego razem z moczowodem na długości kilku centymetrów spowoduje skrócenie moczowodu; następowa zaś anastomoza naciągniętego moczowodu dopro­wadza z pewnością do nieudania się operacji. Jeżeli uszkodzenie leży blisko pęcherza, wykonuje się ureterocystoneostomię bezpośrednią lub wytwarza się odcinek miednicowy moczowodu z płatka pęcherzowego, zamienionego w rurkę, co umożliwia przywrócenie ciągłości na długości do 10 cm. Taki zabieg wykonuje się tylko wówczas, gdy zarówno moczo­wód, jak i odpowiedzialna nerka są czynnościowo dobre. Wszycie moczo­wodu do odbytnicy jest rozwiązaniem niewłaściwym.

Jeśli chodzi o odległe rokowanie co do chorych z rakiem szyjki macicy leczonych doszczętną operacją, dane różnią się w zależności od autorów i stosowanej metody. Przeżycie ponad 5-letnie zależy przede wszystkim od wczesnej interwencji.

Według statystyki Instytutu Onkologicznego w Bukareszcie wyleczenie wynosi w stopniu I ? 85,7%, a w stopniu II ? 70,2% (leczenie napromie­nianiem i operowanie). Meigs podaje 81% przeżycia 5-letniego po systema­tycznych zabiegach chirurgicznych.

Z uwagi na fakt, że samo napromienianie nie niszczy wszystkich ognisk nowotworowych w węzłach chłonnych, konieczne jest ich usunięcie opera­cyjne, jako skuteczny sposób zwalczania przerzutów do węzłów chłonnych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.