TECHNIKA LIMFOGRAFII WEDŁUG ABBESA

Stosuje się przyżyciowe barwniki limfotropowe: P. B. V., Evans, Blue, Direct-Sky Blue.

Chorą przygotowuje się po uprzednim wypoczynku i poprawieniu sta­nu ogólnego. Chora znajduje się w pozycji leżącej na plecach z podstaw­kami i urządzeniem do umocowania nóg; przygotowanie pola operacyj­nego między paluchem i drugim palcem, okrycie serwetami jałowymi, wstrzyknięcie pomiędzy palcami 0,5 cm3 błękitu fioletowego rozcieńczo­nego 1% ksylokainą. Po wykonaniu znieczulenia miejscowego robi się sko­śne nacięcie, ułatwiające znalezienie dróg chłonnych. Po wydzieleniu ka­nału chłonnego przesuwamy pod nim nitkę, wprowadzamy na długość około 3 mm do jego światła (uważając na nieprzebicie ścianki) igłę śród- skórną o długim końcu, po czym umocowujemy ją nicią. Igła jest połą­czona z rurką polietylenową, ta z kolei ? ze strzykawką typu Lueur-Locka, której tłoczek jest umocowany do motoru o żądanej szybkości. Aparat ten umożliwia wstrzyknięcie nieprzejrzystej substancji w ilości 2?20 cm[1] w ciągu 2 godzin.

Po wstrzyknięciu połowy tej substancji wykonuje się kilka zdjęć dla prześledzenia przesuwania się płynu. Najważniejsze zdjęcie wykonuje się pod koniec wstrzyknięcia, z pozycji przednio-tylnej, bocznej i skośnej, w różnych miejscach kończyny dolnej, a szczególnie w obrębie miednicy, w celu prześledzenia całej drogi chłonnej aż do kanału piersiowego.

Lagarde i wsp. (1963) zalecają wykonanie radiografii przedoperacyjnej, a następnie zdjęcie usuniętych tkanek, w celu obliczenia usuniętych wę­złów i otrzymania dokładnego ich obrazu rentgenowskiego. Po rozcięciu preparatu układa się węzły chłonne ponumerowane i wykonuje się po­nownie zdjęcie; po operacji wykonuje się ponowne zdjęcie miednicy, dla oceny rozległości usunięcia węzłów.

Jeżeli naciekanie węzłów jest masywne, substancja nieprzezroczysta nie przenika w całości do węzła zajętego tkanką nowotworową; zatoki czę­ściowo wypełnione oraz pośrednie znaki zablokowania węzłów (rozszerze­nie naczyń doprowadzających) pomagają w ustaleniu rozpoznania.

Wskazania lecznicze po wykonaniu limfografii są (według Lagarde’a i wsp.) następujące:

?   w stopniu I ? zwykłe postępowanie lecznicze;

?   w stopniach II i III radioterapia, z kolei rozszerzony zabieg opera­cyjny;

?   w stopniu IV leczenie napromieniowaniem, bez operacyjnego wypa­troszenia miednicy typu przedniego lub tylnego.

Limfografia, poza wspomnianymi zaletami, ma też pewne niedogodno­ści; wczesne obrazy przerzutów do węzłów mogą być pomieszane z obra­zami spowodowanymi zapaleniem lub zwyrodnieniem tłuszczowym wę­złów. Limfografia w stanach zaawansowanych nowotworu daje obrazy niepełne, z powodu zaczopowania dróg chłonnych przerzutami nowotwo­rowymi (Romieu i wsp.). Te obrazy zastoju w dolnych zbiornikach chłon­nych, nie występują w obrębie zbiorników lędźwiowo-aortalnych.

daje dostatecznych informacji co do rzeczywistego szerzenia się złośli­wego procesu, w porównaniu z procesem zwłóknienia. W tych przypad­kach występuje w sposób regularny i symetryczny niecałkowita stenoza żył biodrowych. W odróżnieniu od limfografii, można za pomocą flebografii uwidocznić przerzutowe węzły chłonne leżące wysoko wokół naczyń biodrowych i pozaotrzewnowych. Stwierdzenie zajętych węzłów wzdłuż żyły próżnej oznacza przekroczenie stopnia operacyjności.


Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.