KLASYFIKACJA

Niewydolność szyjkowo-cieśniowa może być nabyta (niewydolność czyn­nościowa) lub wtórna, pourazowa. W obu przypadkach ściany szyjki ma­cicy, w górnej części, ulegają zniekształceniu, co stwierdza się w czasie badania ręką lub narzędziami.

Istnieje również postać wrodzona, pierwotna, spotykana u pierwiastek, połączona niekiedy z niedorozwojem płciowym, wadami wrodzonymi lub zaburzeniami hormonalnymi.

ETIOPATOGENEZA

Pierwotna niewydolność szyjkowo-cieśniowa zależy w pierwszym rzę­dzie od niewydolności hormonalnej, zwłóknienia macicy oraz od wad wro­dzonych, niedorozwoju narządu rodnego i zaburzeń neurowegetatywnych, które często współistnieją z wrodzoną niewydolnością szyjkowo-cieśniową (Palmer).

Niewydolność luteinową można obserwować podczas zmian szyjki ma­cicy, w przebiegu cyklu miesiączkowego. Obserwuje się zamknięcie i wy­dłużenie cieśni w fazie progesteronowej. Acetylocholina, wstrzyknięta do przymacicza, powoduje zamknięcie kanału szyjki, podczas gdy po adre­nalinie następuje jego rozluźnienie (Liesse i Palmer).

W czasie wstrząsu emocjonalnego uwolniona adrenalina może spowodo­wać poronienie, poprzez rozszerzenie kanału szyjkowo-cieśniowego.

H. Vermelin i wsp. (Nancy, 1961) badali u 766 kobiet po porodzie, po­cząwszy od 6 tyg. do 10 tyg., przepuszczalność szyjek za pomocą hegarów nr 6, 7, 8. Wówczas gdy hegar nr 8 przechodził bez trudności (bez pokony­wania oporu ujścia zewnętrznego lub wewnętrznego) oraz gdy inwolucja macicy była prawidłowa, stwierdzali niewydolność szyjkowo-cieśniową. W 33,5% przypadków szyjki przepuszczały hegary nr 8 i większe.

Po wyłączeniu wszystkich czynników, które mogłyby spowodować lub ułatwić przepuszczalność nieprawidłową szyjki w okresie poporodowym, doszli do następujących wniosków:

?    30,7% pierwiastek ma szyjkę przepuszczalną w okresie poporodo­wym;

?    przepuszczalność szyjki jest częstsza u rodzących po raz drugi i sto­sunkowo wysoka u rodzących wielokrotnie;

?    w V3 przypadków stwierdzono szyjki przepuszczalne dla hegara nr 8 u pierwiastek po założeniu kleszczy, obrotach, ręcznym wydobyciu płodu, ręcznym oddzieleniu łożyska.

W przypadkach wtórnej niewydolności pourazowej w wywiadach spo­tyka się porody nieprawidłowe, zakładanie kleszczy, ręczne oddzielanie łożyska, ręczne rozszerzenie szyjki podczas porodu, rozerwanie szyjki podczas wydobywania główki w położeniu miednicowym, ekstrakcje wo­bec szyjki niecałkowicie rozszerzonej, bardzo wczesne porody przedwcze­sne, kranioklazję, całkowite wydobycie płodu, wykonywane szcze­gólnie wobec niecałkowitego rozwarcia szyjki, nieprawidłowe bliz­nowacenie po zeszyciu, cięcie cesarskie pochwowe Dihrsena, gwałtowne rozszerzanie hegarem, powyżej nr 12, podczas przerywania ciąży, które powoduje powstawanie pęknięć, wysokie konizacje szyjki, lub głębokie elektrokauteryzacje w przypadkach przewlekłych egzo-endocervicitis. Wy- łyżeczkowanie jest czynnikiem etiologicznym, spotykanym w przeszło 50% przypadków niewydolności szyjkowo-cieśniowej, natomiast poród urazowy w odsetku nieco mniejszym.

Stwierdza się wzrost częstości przepuszczalności szyjkowej w zależno­ści od wagi dziecka oraz wzrost częstości szyjki zamkniętej (przepuszczal­ność dla hegara poniżej nr 5) wraz ze zmniejszeniem się wagi noworodka.

Waga zatem noworodka podczas porodu oraz zabiegi położnicze mogą być uważane za czynnik usposabiający, lecz nie przesądzający o niewydol­ności szyjkowej.

Rivi?re i wsp. już w r. 1956 zwrócili uwagę na zaburzenia, które mogą wystąpić w przebiegu ciąży po amputacji szyjki.

Po wysokiej amputacji szyjki zwykle z trudnością doprowadza się ciążę do czasu przeżycia płodu, ponieważ większość ciąż kończy się poronieniem.

Zwłókniały kikut amputowanej szyjki zachowuje się jak niewydolna szyjka.

Przedwczesne pęknięcie błon w tych przypadkach zależy nie tylko od opuszczania się w dół tych błon, od wzrostu ciśnienia wewnątrzmaciczne- go i braku podstawy podtrzymującej, lecz również od zmiany wartości tych błon (postępująca martwica), spowodowanej zakażeniem, wobec bra­ku ochrony przez korek śluzowy i ścisłego kontaktu z mięśniówką

Autorzy ci przedstawili 15 przypadków powikłań, po amputacji, na XIX Kongresie Federacji Stowarzyszeń Ginekologiczno-Położniczych (Nancy 1961).

Gran jon sugeruje możliwość zastosowania szwu okrężnego w czasie ope­racji amputacji szyjki lub też w czasie ewentualnej ciąży, rozwijającej się w takich przypadkach.

Trzeba zwracać uwagę na znaczenie, jakie mają: przeszłość położnicza, wywołane poronienia oraz używanie kleszczy.

Procesy zapalne, w postaci zapaleń błony śluzowej macicy oraz pochwy, spotyka się w 10% przypadków. Rola zapalenia i przebytych porodów nie wydaje się być ważna, lecz nie powinna być pomijana.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.