WSKAZANIA LECZNICZE DO ZAŁOŻENIA SZWU

Szew okrężny szyjki zakłada się w przypadkach ziania anatomicznego, rozpoznanego poza ciążą za pomocą cewnikowania szyjkowego (przejście z łatwością hegara nr 8) lub w histerografii macicy o kształcie rogu (Lacomme, Lelorier); szew można również założyć w przypadkach o typowej przeszłości: powtarzające się samoistne poronienia w II trymestrze ciąży, z pierwotnym pęknięciem błon płodowych i wydaleniem żywego płodu lub porody przedwczesne, spowodowane niewydolnością szyjkowo-cieśniową.

Szew okrężny stosuje się także w przypadkach niewydolności szyjki w przebiegu ciąży oraz w razie wypadania macicy ciężarnej (grupa II), z ziejącą szyjką (G. Piase, Marsylia, 1961). Szew okrężny stosuje się nie tylko w obrębie cieśni, dla zamknięcia ujścia zewnętrznego, lecz również

w okolicy ujścia zewnętrznego, o 1 cm powyżej tego ujścia, gdyż w prze­ciwnym razie ujście zewnętrzne pozostałoby ziejące (wygląd trąbki). Podwójny szew ma za zadanie zmianę konsystencji szyjki, prowadzi bo­wiem do zniknięcia jej obrzękowego przerostu.

Szew jest również wskazany w przypadkach ciąży po amputacji szyjki macicy.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.