LOKALIZACJA TOPOGRAFICZNA RAKA ŚRÓDNABŁONKOWEGO

Niektórzy autorzy przypisują znaczenie punktowi wyjścia raka szyjki w ogóle, a raka śródnabłonkowego w szczególności. W tym celu wykonano badania topograficzne, przy zastosowaniu rozmaitych technik, jak np. Foote’a i Stewarta (1948) ? cięcie podłużne przez całą szyjkę macicy, Moricarda i Cartiera (1956) ? cięcie promieniste w osi szyjki, Richardsona i Thierscha (1959) ? równoczesne cięcie strzałkowe i poprzeczne, oraz Frühlinga i wsp. (1962) ? cięcie prostopadłe do powierzchni szyjki.

Foote i Stewart (1948) pierwsi badali topografię raka śródnabłonkowego szyjki macicy, na podłużnych skrawkach seryjnych przez całą szyjkę ma­cicy 27 chorych: stwierdzili, że najczęstsze umiejscowienie guza znajduje się w pobliżu ujścia zewnętrznego kanału szyjki. Istnieją przypadki, w któ­rych zmiana powstaje w obrębie części pochwowej szyjki lub w jej kanale. Podobne dane otrzymali inni autorzy (Carson i Gall, 1954). Fennell (1956) po zbadaniu 118 przypadków stwierdził, że większość zmian rozpoczyna się w obrębie kanału szyjki (93%), a niekiedy rozpoczyna się równocześnie na jej powierzchni (22% przypadków). Held (1957) podkreśla łagodność zmian, rozpoczynających się w kanale szyjki (4%). Przybora i Plutowa (1959), badając 100 przypadków raka szyjki, znaleźli, że najczęściej rak śródnabłonkowy zajmuje równocześnie część pochwową, ujście zewnętrzne i kanał szyjki (44%). Rak rozpoczyna się wyłącznie w kanale szyjki w 56% przypadków, natomiast sklepienia pochwy były zajęte tylko w 6% przy­padków. Svindler (1964) stwierdził najczęstsze umiejscowienie nowotworu, wśród 44 chorych, w obrębie błony śluzowej kanału szyjki.

Frühling i wsp. (1962) otrzymali ciekawe wyniki podczas badania, spo­sobem własnym, 40 przypadków raka śródnabłonkowego. Rozmiary zmian wahały się pomiędzy 0,2?2,7 cm, średnia wynosiła 1,15 cm. Rozprzestrze­nienie się zmiany śródnabłonkowej było w związku z wiekiem chorych. Jeśli chodzi o lokalizację, to niezależnie od punktu wyjścia i rozległości, rak śródnabłonkowy zajmował zawsze (z wyjątkiem 2 przypadków) ujście zewnętrzne kanału szyjki, w miejscu styku nabłonków. Ponieważ naj­mniejsze raki są znajdowane w tej okolicy, wydaje się, że w tym miejscu bierze początek proces nowotworowy. Wśród 40 zbadanych chorych u 1 stwierdzono pochodzenie wieloogniskowe nowotworu, co potwierdza kon­cepcję o możliwości wieloogniskowego pochodzenia sprawy. W 31 przy­padkach sprawa nowotworowa objęła węzły szyjkowe; w 32 przypadkach istniały również inne zmiany nabłonkowe.

Z badań Wielenga i wsp. (1965) wynika, że bardziej zróżnicowane posta­cie raków śródnabłonkowych zajmują część zewnętrzną kanału szyjki, podczas gdy postacie niedojrzałe są umiejscowione bardziej wewnętrznie i szerzą się w kierunku nabłonka- walcowatego, gruczołowego; im mniej zatem jest zróżnicowany nowotwór, tym wyżej umiejscawia się w kanale szyjki.

Z przedstawionych badań wynika więc, że ujście zewnętrzne kanału szyjki, a szczególnie obszar przejścia pomiędzy nabłonkiem płaskim czę­ści pochwowej szyjki i nabłonkiem walcowatym gruczołowym, stanowi najczęstsze miejsce rozpoczynania się raka szyjki.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.