STANY PRZEDRAKOWE

Jak wynika z wieloletnich badań M. Królikowskiej i Z. Palińskiej-Weese, stany przedrakowe należą do zmian odwracalnych; tylko w pewnym od­setku przypadków na ich podłożu rozwija się rak. W naszym Instytucie zmiany o charakterze dysplazji stwierdzono w 5,8% nadżerek zbadanych histologicznie. Około 73% zmian dysplastycznych dotyczyło kobiet poniżej 40 roku życia, przy czym zmiany o charakterze ciężkiej dysplazji obser­wowano u kobiet starszych. Chore badano we wzierniku, oglądano tarczę części pochwowej w kolposkopie oraz pobierano rozmazy cytologiczne i celowane wycinki. Stosowanie skojarzonych badań cytologiczno-kolposkopowo-histologicznych, wykonywanych przez tę samą osobę, zwiększa częstość wykrywania zmian przedrakowych i wczesnych nowotworów.

Leczenie- stanów przedrakowych jest w zasadzie takie samo, jak nad­żerek części pochwowej, nieco częściej jednak wykonujemy amputację szyjki. Początkowo stosowano środki farmakologiczne, szczególnie w sta­nach zapalnych, a następnie elektrokoagulację lub leczenie operacyjne (współistniejących zmian anatomicznych).

Wyniki leczenia były zależne od ciężkości zmian dysplastycznych. Zmiany o charakterze średniej dysplazji ustąpiły w 91% przypadków; w ciężkiej dysplazji stwierdzono po leczeniu nabłonek normotypowy tylko w około 73 przypadków, a obniżenie się stopnia ciężkości zmian u 20% chorych.

Wśród 543 kobiet ze zmianami o charakterze dysplazji w okresie ob­serwacji stwierdzono raka przedinwazyjnego oraz inwazyjnego u 44 cho­rych, co stanowi 11,3% obserwowanych zmian dysplastycznych.

Na podstawie wieloletnich (ponad 20 lat) obserwacji dochodzimy do wniosku, że dysplazja powstaje najczęściej na tle przewlekłych procesów regeneracyjnych. Zmiany dysplastyczne nabłonka części pochwowej są w znacznym stopniu odwracalne, a częstość ustępowania dysplazji jest zależna od stopnia jej ciężkości i zastosowanego leczenia. Na podłożu zmian dysplastycznych, zwłaszcza ciężkich, stosunkowo często rozwija się rak szyjki macicy. Rozpoznanie dysplazji, niezależnie od stopnia ciężkości zmiany, powinno zawsze budzić czujność klinicystów, a obserwacje przy­padków po leczeniu powinny być wieloletnie, ponieważ okres utajenia raka może być różnie długi.

Rak przedinwazyjny

Problem raka przedinwazyjnego łączy się bezpośrednio z histologicz­nym rozpoznaniem wczesnych postaci tego nowotworu (M. Królikowska, Z. Palińska-Weese).

Obserwacje nasze obejmują 190 chorych, leczonych w ambulatorium i na oddziale ginekologicznym Instytutu; u 134 chorych rozpoznano raka przedinwazyjnego; u 56 chorych natomiast istniała możliwość prześledze­nia, klinicznie i histologicznie, rozwoju raka od dysplazji do raka przed­inwazyjnego, a nawet stanów wczesnej inwazji. Chore po leczeniu chirur­gicznym pozostawały w kontroli od 2 do 15 lat.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.