KIŁA

Szyjka stanowi jedyną część macicy, która bywa dotknięta kiłą (Boyd, 1963). Zmiana może wytworzyć się w I, II lub III okresie.

Kiła pierwotna. Szyjka jest najczęstszym miejscem lokalizacji, w obrę­bie narządu rodnego, kiły pierwotnej u kobiety; ta postać kiły jest szcze­gólnie zakaźna, na skutek charakteru wilgotnego zmiany, co jest spowodo­wane umiejscowieniem na błonie śluzowej. Często kiła pierwotna szyjki przechodzi niezauważona, ponieważ zmiana nie jest dostępna obserwacji chorej i jest bezbolesna; zmiana jest zazwyczaj pojedyncza, lecz może być mnoga; rozwija się w 3?4 tygodnie po zakażeniu, może jednak powstać między 2. a 6. tygodniem.

Zmiana powstaje w postaci twardego guzka, którego powierzchnia ule­ga owrzodzeniu, dając klasyczny obraz twardego szankra, czyli owrzodze­nia o prawidłowych brzegach, leżącego na stwardniałym, bezbolesnym podłożu. Stwardnienie jest spowodowane naciekiem podłoża, przy czym może być mniej zaznaczone w pierwszych dniach zarażenia, a staje się bardziej wyraźne w miarę zwiększania się tkanki łącznej w tym obszarze. Dno owrzodzenia różowe i początkowo gładkie w dniach następnych przy­biera kolor brunatny i pokrywa się cienką błonką popielatą. Nadżerka goi się w ciągu kilku tygodni.

W dobie obecnej rzadkość podobnej zmiany powoduje, że często jest rozpoznawana jako rak. Decyduje o rozpoznaniu dodatni odczyn serolo­giczny; ponadto badanie materiału pobranego z powierzchni ubytku, w po­lu zaciemnionym, i uwidocznienie krętków bladych wyjaśnia rozpoznanie.

Obraz mikroskopowy jest charakterystyczny dla pierwotnej zmiany ki­łowej: masywny naciek limfocytarny i plazmocytarny wokół licznych no­wo utworzonych naczyń, w których stwierdza się ubytki śródbłonka. Istnieje także rozrost tkanki łącznej, z powstawaniem włókien kolageno­wych: nabłonek płaski powierzchniowy ulega zwykle owrzodzeniu. Impre­gnacja azotanem srebra pozwala rozpoznać dużą liczbę spirochet.

Kiła drugorzędowa (wtórna). Podobnie jak na innych błonach śluzowych kiła przybiera w obrębie szyjki obraz ubytków błony śluzowej. Powstają one w 2?3 miesiące po zmianie pierwotnej; wyglądają jak białawe plamki, podobne do śladów ślimaka. Badanie materiału, pobranego z ich powierz­chni, pozwała stwierdzić bardzo liczne krętki: zmiany te są najbardziej zakaźną postacią kiły.

Mikroskopowo wokół rozrostu naczyniowego stwierdza się naciek limfatyczno-plazmocytarny. W tym okresie w podłożu przeważają zmiany wy­siękowe.

Powierzchowny nabłonek ulega martwicy i tworzy białawy nalot, któ­ry nadaje zmianie charakterystyczny wygląd.

Kiła trzeciorzędowa. Kilak powstaje rzadko w obrębie szyjki, w wiele lat po zakażeniu. Ma wygląd owrzodzenia o brzegach nierównych, kraterowatych, o dnie słoninowatym, pokrytym ropnym, włóknikowym, brud­nym nalotem. Podstawa ubytku jest nacieczona, niebolesna. Wszystkie powyższe objawy powodują, że jest uważana za sprawę nowotworową, ra­kową, tym bardziej że w tym okresie choroby badaniem mikroskopowym w materiale pobranym z powierzchni nie można stwierdzić spirochet.

Rozpoznanie umożliwia badanie histologiczne, które pozwala stwierdzić obraz charakterystyczny dla kilaka.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.